Karty identyfikacyjne - in progress

Autor:





Imię: Shail
Nazwisko: nieznane
Płeć: mężczyzna
Wiek: 24-25
Status: żywy - poszukiwany
Zamieszkanie: nieznane
Cechy charakterystyczne: maska
Kolor oczu: kobaltowe
Kolor włosów: czarne

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

#017

Autor:
Pamiętam, pamiętam wszystko. To nie były wymysły mojej drugiej ja, to była prawda, a jedyne wymysły to te o moim normalnym życiu. Przebudzenie się z rzeczywistości bywa bardzo bolesne, szczególnie gdy okazuje się, że sypiam od ponad miesiąca z psychopatą w jednym łóżku. Zmienił się, dorósł. Jedna jego część chciała zostawić orły i zacząć żyć normalnie, ale ten stary Shail, ten sprzed pięciu lat trzymał go w tym wariactwie. -Witajcie wróbelki...  -uśmiechnęłam się podłe, choć nie mogli tego zobaczyć to po tonie mojego głosu można było to wyczuć. Stali z otwartymi ustami gapiąc się na moją maskę. Ricko odgarnął włosy w tył, starał się coś przy tym powiedzieć, ale wyszło tylko nielogiczne bełko...
Czytaj więcej

#019

Autor:
Ciągnął mnie przez ciemne uliczki, starałam się wyglądać na wystraszoną i zagubioną, ale gdzieś w głębi cieszyłam się, że nie uciekł i zabiera mnie do Orłów. Czyżby ufał mi aż tak, a może kocha mnie aż tak. Ściska moją dłoń, lekko drży. -Nie wyglądasz jakbyś się bała... -spojrzał na mnie kątem oka. -...Obronisz mnie prawda? -zapytałam mocniej ściskając jego dłoń. Zatrzymał się niespodziewanie przez co wpadłam na niego, wykorzystał to i objął mnie. -Jeśli choć jeden z nich spojrzy na ciebie krzywo nie dożyje kolejnej sekundy. Jesteś nietykalna. -szepnął i pocałował mnie czule. -Jeśli ktoś będzie niemiły masz mi mówić, ok? Pokiwałam szybko głową. Traktował mnie trochę jak dziecko, ale po tylu latach, gdzie musiałam radzić sobie sama, gdzie zabrano mi dzieciństwo, takie coś było miłe. Zabunkrowali się w psychiatryku. Jest tyle fajnych ruin, czy nie ruin. Musiał być psychiatryk. -W drugiej części miasta jest opuszczony motel. Nie lepiej tam? -mruknęłam cicho widząc gdzie idziemy. Po...
Czytaj więcej

#015

Autor:
-Nie lubię gdy pracujesz nocami... -mruknęłam między pocałunkami. Lucius przejechał dłonią wzdłuż mojej talii zatrzymując na udzie. -Wiem...ale nie mam wyboru.. -zaczął składać pocałunki na mojej szyi. -Miłe pieszczoty nie zmienią tego, że każdą noc spędzam sama. -mruknęłam z wyrzutem. Westchnął i podniósł się na łokciach, zawisł nade mną. -Al... -zaczął z niechęcią. Przytknęłam palec wskazujący do jego ust przerywając mu. -Ciii...wiem... chcę po prostu być z tobą... Milczał przez chwilę goniąc za własnymi myślami. Coś nim targało. Z jednej strony ja, z drugiej praca. Bez słowa przytulił mnie. -Zaraz wychodzę...-mruknął cicho. Nie odezwałam się, kiwnęłam tylko i dalej gładziłam go po włosach. Leżał z błogim uśmieszkiem i myślami gdzieś daleko stąd. Czułam jego ciepło i rytmiczny oddech. To działało lepiej niż jakiekolwiek leki nasenne. Zawsze pilnował mnie do momentu zaśnięcia, czekał godzinę, żeby upewnić się, że na pewno śpię i wychodził. Każdej nocy już od kilku tygodni, więc...
Czytaj więcej