Gang Czarnego Orła - Sezon 2

Musiałam się obudzić, teraz. Słyszę go, czuję, jest tu. Walczyłam z całych sił by otworzyć oczy, wygrałam. -L..Luc...-wysapałam cicho, jednak na tyle głośno by zatrzymał się w połowie otwierania drzwi i odwrócił w moją stronę. Zamknął drzwi i podbiegł do łóżka. -Głupia kłamczucha... -przysunął krzesło i usiadł obok. -Mogłaś zginąć...nadal możesz... -D..dla was..wsz...wszystko...dl..dla..cie...bie...- mógł mnie nienawidzić za kłamstwa, ale nie żałuję. Pierwszy raz czułam coś takiego, ten demon ciągnący się za mną jak cień przez tyle lat rozkochał mnie w sobie i nie mogłam z tym walczyć. - w..wy..bacz... Spuścił głowę, wiedziałam, że mocno zaciska zęby. -...Nie wybaczę ci jeśli umrzesz... -ścisnął moją dłoń. -Rób co chcesz...tylko nie umieraj... Chciałam coś powiedzieć, ale chłopak mocniej ścisnął moją rękę i odezwał się szybciej. -Ledwo mówisz...więc tego nie rób. -zmrużył oczy i wstał. Słyszałam, że alarm ustał. -P..przyj..dziesz?.. -Przyjdę... -na chwilę zdjął maskę i złożył...

- Shail, uspokój się. - Ricko westchnął ciężko, wyraźnie zmęczony moim zachowaniem, unosząc wzrok znad ekranu telefonu. - I usiądź wreszcie na dupie, bo mnie irytujesz i przez ciebie nie mogę dokończyć gry. W pierwszej chwili nijak zareagowałem na słowa szatyna, gdyż dalej próbowałem wyryć pokaźną ścieżkę w czerwonym, starym dywanie, chodząc w kółko i zadręczając się myślami kotłującymi w mojej głowie. Za cholerę nie mogłem skupić się na niczym, a każda kolejna próba kończyła się klęską ledwie po minucie. Na domiar złego nawet najmniejsza, błaha rzecz potrafiła wyprowadzić mnie z równowagi, choć myślałem, że udało mi się nad tym przynajmniej w większym stopniu zapanować. A wszystko to działo się od czasu, gdy zostawiłem Alex pod drzwiami szpitala. Wiedziałem jedynie tyle, że żyje i jest lepiej, lecz z drugiej strony trafiał mnie jasny szlag, kiedy nie mogłem nic innego zrobić tylko siedzieć i patrzeć. Chociaż... - Shail? Nie ma mowy, znam ten wyraz twarzy - Ricko wstał, krzyżując...